De V/P middag heeft afgelopen weekend een Herfstkampje gehouden, wat een groot succes was – ook al was er niet zo’n grote opkomst.

Het begon voor de leiding al op vrijdag middag waar aspirant-vaandrig Martijn en vaandrig Anton een perfecte keuken neerzetten als voorbeeld voor de scouts. Toen de vrouwelijke helft van het leidingteam was gearriveerd hielpen zij met het opzetten van de tent voor de leiding, ook om een goed voorbeeld te geven voor de kinderen. Die nacht sliep de leiding al op het kampterrein, wat eigenlijk gewoon naast het gebouw lag.

Zaterdag kwamen de kindertjes al om 9 uur, toen de leiding nog maar net een uurtje wakker was en snel een croissantje probeerde weg te werken. De kindertjes kregen wat uitleg en begonnen toen met het opzetten van hun tenten en het bouwen van de keukens. Bij gebrek aan vossen en poema’s waren die dit kamp samengebracht onder één patrouille. De leiding had de handen vol aan de jongens die grote moeite hadden hun tent op te zetten, terwijl de dames ‘em al lang hadden staan.

’s Middags nuttigden de kinderen hun lunch in het V/P lokaal, onder het genot van een soepje, omdat hun keukens NOG NIET stonden. De leiding vroeg zich af hoe zij met maar twee man binnen twee en een half uur bijna alles hadden staan, maar toen bedachten zij zich dat je natuurlijk niet zo maar leiding wordt. Het leiding-schild van de middag V/P luidt natuurlijk niet zomaar “Sublimis Dux Ducis.” Gesterkt door de stevige soep (waarin de roerbakgroente de overhand had) gingen de kinderen verder om rond een uur of 5 de vuren te ontsteken en te beginnen met koken. Ondertussen was het veld behoorlijk toegetakeld, behalve natuurlijk de keuken van de leiding, die als enige groene plekje behoorlijk opviel in al die modder.

Het was die avond stamppot wortels, met worst, en een lekker kunstmatig toetje wat een beetje leek op een kruising tussen dubbelvla en een danoontje. De stamppot vulde goed, wat een geluk was voor zowel de kindertjes als de leiding, want beide hadden die avond iets speciaals. De kinderen werden toen het donker was rond half 9 gedropt vlak buiten Leens, op ’t Stort en kregen daar een rebus. De rebus wees ze naar het gemaal bij het Abelstokstertil waar ze een zoete verassing stond te wachten. Terwijl de scouts terug naar Winsum aan het lopen waren had de leiding nog iets te doen in de buurt wat erg belangrijk was. Toen de kinderen bijna in Wehe – den Hoorn waren kreeg de leiding een belletje van Corine, door de leiding aangewezen als Ãœbermensch, om te laten weten dat wij het kampvuur konden gaan ontsteken en de chocolademelk mochten warm maken.

Toen de kinderen terug kwamen was het al laat in de avond, maar na de chocolademelk met slagroom en na de frikadellen was het de kinderen nog niet genoeg. De mannelijke helft van de leiding had ook nog wel wat puf en op democratische wijze werd er toen besloten dat het breaklight-spel nog wel even gedaan kon worden. In het holst van de nacht werd er toen nog geslopen en gekropen naar een fel blauw staafje. Corine, als de Wonderwoman dat ze is, greep hem wel 4 keer! Misschien was het omdat de leiding toch wel wat moe was, maar na half 2 was het toch echt tijd om naar bed te gaan. Maud greep de breaklight als laatste en mocht die toen meenemen. Om twee uur lagen de kindertjes allemaal in hun tent, en de leiding volgde kort daarop.

Zondag mocht iedereen uitslapen tot we om 11 uur gingen brunchen. De kinderen hielden dat natuurlijk niet vol en waren om half 10 al weer aan het afbreken. Het afbreken verliep gestaag en toen de ouders om 3 uur in de middag hun kinderen weer terug wilden besloot de leiding om maar te sluiten en de laatste beetjes zelf op te ruimen. Een reminder aan het kampje ligt nog helder en klaar op het veldje naast het gebouw, een plattegrond van het kampterrein, met modderig gras als de paden en alleen maar modder als de patrouille keukens. Duidelijk mag zijn dat de keuken van de leiding tussen de twee patrouille keukens in lag.

Al met al was het reuze geslaagd. Het kaderoverleg ging razendsnel (met maar één persoon als kader), de jongere verkenners en padvindsters hebben veel geleerd en het was een verademing voor de leiding die nog nooit zo’n stilte had gevonden tijdens het eten. Volgend jaar weer!

Met uitgeslapen groet,

Vaandrig Anton